రాజులూ లేరు.. రాజ్యాలూ లేవూ.. శత్రువులు తప్ప!

రాజులూ లేరూ.. రాజ్యాలూ లేవూ.. శత్రువులు అంతకన్నా లేనే లేరు. ఉన్నదల్లా దేనికది అకారణంగా వగిచే అసంతృప్త హృదయాలే. ప్రతీ హృదయంలోనూ తడమలేనంత అభద్రతాభావం! మనం రాజులం కాకపోయినా, మనకెలాంటి రాజ్యాలూ లేకపోయినా మనల్ని తప్పించి యావత్ ప్రపంచం వైపూ మన చూపులు అనుమానాస్పదపూరితాలే. ప్రతీ పరిచయంలోనూ తొలుత మనం నిర్థారించుకోవడానికి ప్రయత్నించుకునేది "శత్రువు కాదు కదా" అన్న భావననే!  మనకెలాంటీ ఆపదా, మన మార్గానికెలాంటి అవాంతరమూ కలగకపోతేనే.. తదనంతరమే ఎంత బలమైన అనుబంధమైనా! మన జీవితాలని కమ్మేసిన అభద్రత అసలైన మనల్ని చంపేస్తోంది.

ఓ ఇనుప ఛట్రంలోకి మనల్ని మనం కుదేసుకుని.. ఆ ఛట్రాన్ని శత్రుదుర్బేధ్యంగా మలుచుకోవడానికి తపిస్తూ.. మొత్తం ప్రపంచాన్ని శత్రువుని చేసేసి… మనమొక్కళ్లం లోపల ఒరుసుకుపోతూ పళ్ల బిగువున సంతోషాన్ని అనుభవిస్తున్నాం. మనకు తెలిసిందొక్కటే.. "ఈ ప్రపంచం మనకు తీవ్రంగా అన్యాయం చేస్తోంది. ఈ ప్రపంచంలోని మనుషులు మనల్ని దోచుకోవడానికి గుంటనక్కల్లా కాచుక్కూర్చున్నారు.. అవకాశం ఉన్న వాడల్లా మోసగించే ప్రయత్నాల్లో ఉన్నాడు… కొందరు మన అవకాశాలను తన్నుకుపోయే రాబందులుగా తయారయ్యారు". అందుకే అందరూ మన కళ్లకు శత్రువులే.
అంతటి శత్రుత్వాన్ని తట్టుకోవాలంటే ఎంతటి అభద్రతకి లోనవ్వాలీ? ఆ అభద్రతలో ఎన్ని తప్పిదాలు చేయాలీ.. ఎందరి మనసుల్ని గాయపరచాలీ..? శత్రుత్వాన్ని మెదడులో మోస్తూ అపర శకునిలా ఎన్ని కుటిల యత్నాలకు మంత్రాగాలు పన్నాలీ?

స్వచ్ఛమైన మనసుల్లోకి చేజేతులా గునపాలు గుచ్చుతున్నాం.. మన మాటలూ, చేష్టలతో!  కన్పించిన ప్రతీ మార్గంలోనూ విషం జల్లుతూ.. సున్నితమైన మనసుల్ని తట్టుకోలేనంతగా చిదిమేస్తున్నాం. ఎక్కడెక్కడో  ప్రోగేసుకొచ్చిన మన అసంతృప్తి తో సమాజాన్ని శత్రువుగా చూస్తూ ఇరుక్కుపోయి కాలం గడుపుతున్నాం. దర్జాగా, స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా జీవితాన్ని గడపలేనివ్వని అభద్రతతో అటు మనమూ శాంతిగా ఉండలేకా ఇటు ప్రపంచాన్నీ అశాంతితో నింపుతూ బ్రతకడం అవసరమా?

సమాజంలో ఎక్కడ చూసినా ఎవరికి వారి అభద్రతతో కొనితెచ్చుకునే ఉపద్రవాలే. ఏ మనిషికీ సాటి మనిషి పట్ల భరోసా లేకపోవడమంత దౌర్భాగ్యమైన స్థితి మరేదీ లేదేమో. నమ్మకం లేని స్థితితో మనుషులతో కలిసి జీవిస్తూ ఆ గరళాన్ని వెల్లగక్కడం కోసం విమర్శల పేరుతో, లోపాల పేరుతో, కొండకచో సూచనల పేరుతో ద్వేషాన్ని వెదజల్లుతూ మనల్ని మనం నాజూగ్గా ప్రదర్శించుకోవడం దిగజారుడుతనానికి పరాకాష్ట అని మనకెప్పుడు అర్థమవుతుందో!

మనం ఎవరికీ సూటిగా ఎలాంటి హానీ చెయ్యం. కానీ మన ఉద్దేశాలూ, మన చర్యల్లోని పరమార్థాలూ, మన మాటల్లోని ద్వందార్థాలూ, మనం కోరుకునే లక్ష్యాలూ మనం అభద్రతతో శత్రువుగా భావించే వ్యక్తి పతనంవైపే. ఇంత లౌక్యాన్ని వంటబట్టించుకున్న తర్వాత మనం సమాజానికి దోషులుగా ఎప్పటికి కన్పిస్తాం.. ఏతావాతా మన మనఃసాక్షికి తప్ప, అదీ ఈపాటికే దాని పీక నొక్కేయకపోయి ఉండుంటే! శత్రుత్వపు భావనతో జీవితం గడపడం ఎంత నరకమో చవిచూస్తూనే ఉన్నాం. కనీసం ప్రేమతో మనషుల్ని గెలిచే ప్రయత్నమెందుకు చేయం?